Obraz radiologiczny szkliwiafca

Stopniowo zwiększa się asymetria twarzy, co zwykle jest przyczyną zwrócenia się do lekarza. Obraz radiologiczny szkliwiafca jest dość charakterystyczny. Na zdjęciu widoczne są wielofcomorowe przejaśnienia O’ różnej wielkości, ostro odgraniczone od kości. Często daje to typowy obraz „baniek. mydlanych”.

Szkliwiak najczęściej umiejscawia się w okolicy kąta żuchwy, z tym że stopniowo może objąć rozległy odcinek trzonu żuchwy, a nieraz całą gałąź. W szczęce guz może wypełnić !zatokę szczękową i rosnąć w kierunku oczodołu, powodując wysadzenie gałki ocznej, lub w kierunku kości klinowej, podstawy czaszki i dalej, dając objawy uciskowe na ośrodki centralnego układu nerwowego, co prowadzi do zejścia śmiertelnego.

Szkliwiak jest zaliczany do grupy guzów półzłośliwych. Przerzuty daje bardzo rzadko, zaś bardzo często nawroty po nieradykalnym zabiegu operacyjnym. W !przypadku nawrotów szkliwiaka nieraz dochodzi do zezłośliwienia guza zarówno pod względem klinicznym (naciekanie, przerzuty)’, jak histologicznym (obraz mikroskopowy jest zbliżony do raka).

Leczenie szkliwiaka polega na doszczętnym usunięciu guza w granicach zdrowych tkanek. Jedynie ten sposób postępowania zabezpiecza przed nawrotami i zezłośliwieniem guza, ponieważ jest on promienioodporny. Usunięcie guza łączy się zazwyczaj z resekcją większego lub mniejszego odcinka żuchwy lub szczęki. W przypadkach resekcji żuchwy z powodu szkliwiaka z powodzeniem stosuje się rów-noczesną plastykę ko-stną za pomocą przeszczepu kostnego pobranego z grzebienia kości biodrowej.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>