Bates i Addy

Bates i Addy w swojej pracy z roku 1978 podali wyniki obserwacji klinicznych, w których zaobserwowali wzrastające odkładanie się płytki nazębnej i płytki protez, szczególnie wyraźne w żuchwie, kiedy zęby i dziąsła były od strony językowej pokryte płytą akrylową. W następnej publikacji z roku 1979 stwierdzili znacznie większe zagrożenie płytką u pacjentów użytkujących protezy całodobowo w porównaniu z użytkującymi je tylko w ciągu dnia. Ich zdaniem użytkowanie protez częściowych powoduje zwiększenie odkładania się płytki nie tylko na zębach pokrytych protezą, ale również na zębach z łuku przeciwstawnego. Stipko i współprac, opierając się na własnych badaniach i obserwacjach twierdzą nawet, że powinno się unikać wykonywania protez ruchomych częściowych u pacjentów ze złą higieną jamy ustnej, gdyż powstające szkody mogą przewyższać korzyści.

Tarbet podkreśla ścisły związek pomiędzy chorobami jamy ustnej a gromadzeniem się na powierzchniach protez złogów płytki i przypuszcza, że zjawisko to uchodzi uwadze zarówno lekarzy stomatologów, jak i pacjentów. Podobnie wyraźną współzależność pomiędzy gromadze- niem się płytki na powierzchni całkowitej górnej protezy a występowaniem stomatopatii protetycznej stwierdzają Ambjernsen i współprac. Autorzy ci dla oceny stanu aktualnego i prognozowania leczenia posługują się indeksem płytki dla protez całkowitych górnych, będącym modyfikacją indeksu płytki nazębnej wprowadzonym przez Silnessa i Loe w roku 1964. Rzadkość występowania stomatopatii protetycznych w przypadkach użytkowania protez całkowitych dolnych podani wyżej autorzy, jak zresztą i wielu innych, tłumaczą gorszym utrzymywaniem się tych protez oraz możliwością ich samooczyszczania przez ślinę, w związku z czym płytka gromadzi się w znacznie mniejszej ilości.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>